<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Afgelopen vrijdag was ik bij deinformatiemiddag over auteursrecht, in de Mindzlounge bij Seats2Meet.Het was een bijzondere middag, die vooral interessant werd omdat BumaStemra ook aanwezig was. Hun kant van het verhaal wordt, vooral opinternet, vaak gedemoniseerd en dat komt de dialoog niet ten goede.De dialoog werd overigens zeer sterk gefaciliteerd door Lykle deVries (@Lykle) en met het nodige vuur gevoed door Ronald van den Hoff.Hieronder volgt wat voor mij de kern van de inhoudelijke discussiewas.

De kern van het verhaal begint metRonalds stelling over semioverheidsorganisaties.Organisaties die geprivatiseerd zijn, omdat ze dan efficixc3xabnterzouden werken. Het resultaat is iets dat geen bedrijf is, maar ookgeen overheid. En wel nadelen van beide behoud. De organisatie heeftdan een vreemd soort monopoliepositie, geen ander bedrijf kan dedienst aanbieden die de geprivatiseerde organisatie aanbied. Er isgeen druk om te innoveren en geen vergelijkingsmateriaal. Hoe moetendeze organisaties zich nu gedragen?

De crux zit hem in het resultaat vandeze privatisering. En hij wordt samengevat door de oppersnor, dievraagt ‘Kunnen we dat wat jullie doen niet het eerste jaar dat iemandmuziek maakt, ergens parkeren? Uiteindelijk zijn jullie er voor deartiesten!’. En hopelijk verwoord ik zo goed wat hij zei. Want dit isprecies waar de hele situatie om draait. De geprivatiseerdeorganisatie beoogt een soort business model, wordt wellichtafgerekend op het aantal keren dat geld wordt gexc3xafnd. Maar datbusiness model is niet waar de componisten (de mensen die de muziekmaken) naar op zoek zijn. De componisten zijn op zoek naar eenorganisatie die hun rechten kan vertegenwoordigen op de manier waaropzij die vertegenwoordigd willen zien.

De presentatie van Buma Stemra liet hethele publiek loskomen. Dit laat zien hoe ontzettend belangrijk het isdat Buma Stemra aanwezig was. Er moet heel veel gezegd worden en nogmeer gevraagd. Toch is duidelijk te merken dat er langs elkaar heenwordt gepraat. Buma Stemra is duidelijk aanwezig om te laten zien datzij goed proberen te doen wat ze doen. En dat wil ik graag geloven.Het verhaal is goed, hoewel het misschien vreemd was om deorganisatie innoverend te noemen en te beginnen met een wapenfeit uit1996. Maar hun verhaal was goed: het was duidelijk dat Buma Stemraprobeerde goed te doen wat ze doen. Maar het probleem zat niet hoeze doen wat ze doen. Het probleem waar de componistenover wilden praten was wxc3xa1t Buma Stemra voor ze doet. Kortom: het gaat om de diensten die Buma Stemra aanbied aan hun klanten. Die moeten aansluiten bij de wensen. De manier waarop en hoe moeilijk het is die dienst te leveren, dat zijn allemaal secondaire vragen, waar we later nog eens over kunnen praten.

Dit laatste werd in de pauze duidelijkin een kort gesprek met Laura ten Hoedt (@LadyLau). Wat wil zij vanBuma Stemra? Zelf kiezen welke media door Buma Stemra wordengecontroleerd. En daar wil ze best 100xe2x82xac per maand voor betalen. Alshet maar duidelijk wordt wat Buma Stemra met dat geld doet. Zoals desituatie nu is betaalt ze ~150xe2x82xac per jaar. En na drie jaar wordthaar geld uitgekeerd. Want, zo blijkt uit de presentatie van Buma Stemra aan, om elke Eurouit te keren die ze innen, wordt het geld tussendoor belegd. Lauraheeft desnoods liever dat ze 80 cent per gexc3xafnde euroterugkrijgt, als maar inzichtelijk is hoe die 80 cent tot stand komt.En als die maar meteen komt.

De paneldiscussie is weer erg hectisch.Lykle moet de strenge gespreksleider spelen en mensen aanwijzen in dezaal. Ik hoor weinig dat me van bovenstaande mening afbrengt. Dediscussie is duidelijk nog lang niet afgelopen. Organisaties als BumaStemra zouden vooral de diensten moeten kunnen leveren die decomponisten van hen verwachten. Of Buma Stemra daarvoor weer eenoverheidsorganisatie moet worden, of een gewoon bedrijf weet ik niet.Wel dat hier flink over mag worden gepraat.

En daar wordt voor gezorgd. Lykle isongetwijfeld alweer bezig de volgende bijeenkomst te organiseren. Ikzal er zeker bij zijn.

Ik las net de zoveelste discussie over moslims, Wilders, etc. En ben redelijk tevreden over hoe ik daar mijn mening heb verwoord:
———
Met alle vriendschappelijke bedoelingen, maar misschien zouden we Wilders wat minder aandacht moeten geven (krijgt hij hopelijk ook wat minder stemmen).

Ik ben absoluut geen CDA stemmer (Groen linkes vorige keer), maar ik ben het eens met Balkenende’s normen en waarden. Het klinkt extreem duf, ik weet het. Maar door bijvoorbeeld acceptatie als norm te stellen, respect als belangrijke waarde in het oog te houden, realiseer je je dat het allemaal niet zo’n ramp is.
Wilders treed op tegen extreme uitschieters van bepaalde bevolkingsgroepen. Dat is een makkelijke en zichtbare manier om populair te worden. Maar het mist het constructieve dat je met acceptatie van een ander kunt bereiken.

Ik hoop dat wederlinge acceptatie een kwestie van tijd is. Iedere keer als ik een moslim leer kennen denk ik ‘hey, dit is ook een bijzonder mens, net als alle andere mensen die ik ken’. De uitdaging ligt vooralsnog in het leren kennen van nieuwe mensen (zij het moslim of christen of whateveryoulike). Als we daar nou eens met zijn allen een artikel over zouden schrijven, wellicht dat dat zou helpen.
——–
Kortom: blog eens over vriendjes worden. Ga eens praten met elkaar. Dan zie je dat alle mensen wel iets hebben, ookal verschil je onderling van opvattingen.

Enkele maanden geleden ontving ik een duurzaamheidsnieuwsbrief over het eten van insecten. De productie van insecten kost namelijk veel minder energie dan andere soorten vlees. Terwijl het vlees even voedzaam is.

Vandaag las ik dit artikel, met daarin een leuke youtube video. Blijkbaar heeft de Sligro het op zich genomen om insecten te gaan distribueren, goed initiatief! En daar kom je er ook achter waar het roze op die lekkere roze koeken van gemaakt is…

We eten dus al insecten. Het enige dat tussen ons en een stapje meer duurzaamheid staat is beeldvorming. Het wordt interessant om te volgen  hoe bedrijven op de beeldvorming over insecten gaan inspelen.

http://frontpage.fok.nl/nieuws/105323/-Minister-van-Hamas-gedood.html

Ik bemoei me niet graag met deze discussie. Je kunt hier niet echt jegelijk halen. Een heel groot deel van de discussie is het herhalen vanargumeten die allemaal redelijk waar zijn:

- Israel moet geen burgers doden, maar
- Hamas verschuilt zich tussen burgers

- Hamas schiet op burgerdoelen, maar
- Israel zit tenslotte op hun grondgebied / Hamas heeft eigenlijk gelijk

En zo zijn er nog veel meer tegenwerpingen die allebei waar zijn.Wie gelijk heeft hangt af van hoeveel waarde je aan een bepaaldetegenwerping toekent. Toegekende waarde is vaak persoonlijk. Het ispraktisch onmogelijk om een zinnige uitspraak te doen over dezesituatie. Behalve dan misschien dat oorlog nooit een goede oplossingis.
Misschien wel een oplossing, maar nooit een goede.

Meer doden betekent alleen maar meer mensen die niets meer teverliezen hebben, meer mensen met pijnlijke herinnering, meer reden omonderlinge haat te verspreiden. Die 900 doden van nu, daar hebben weover 30 jaar nog problemen mee. De kinderen van, de ouders van, deneven van, die blijven achter. En hebben weer een reden om het conflictdoor te zetten.

En nu is er een politicus dood. Kut. Ja, misschien was het geennette politicus zoals we die graag zien. Eentje die debatteert en metwoorden zijn gelijk haalt. Maar wel een politicus, eentje diedemocratisch gekozen is. Of daar mee gekloot is of niet maakt niet uit.Een politicus vertegenwoordigd voor het volk een belangrijke positie.
Daar zit denk ik de crux. Wij willen graag dat Hamas gewoonterroristen zijn. Dat willen we, omdat we dan kunnen zeggen dat iemandgelijk heeft. Dat is makkelijk, dan kun je de discussie naast je neerleggen.

Misschien wil een deel van de Palestijnen dat Hamas gelijk heeft.Misschien wel stiekem, zonder dat ze het kunnen zeggen. Of durvenzeggen, mogen zeggen. Misschien willen de Palestijnen, net als wij, datde mensen die hen vertegenwoordigen gelijk hebben. En er kan er maareen gelijk hebben.

Nu voeren we oorlog, proberen we gelijk te halen met fysiekemaatregelen. Dat lijkt me niet te verantwoorden. Degene met de bestewapens heeft gelijk. En over 30 jaar voeren we nog steeds oorlog omdatde beste wapens niet als een goed argument klinken voor de man met depet die zijn gezin van een dagelijkse portie brood wil voorzien.

Regelmatig heb ik een discussie gevoerd over waarom religie al dan niet de oorzaak zou zijn van oorlog. Nu was er recent weer een discussie op een forum waar ik af en toe kom. Ik heb daar een bericht geplaatst dat leuke discussies op kan roepen. Ik heb het originele bericht een beetje aangepast om het ook hier leesbaar te maken. Graag meningen!
—————————————————————————–
@Geloof is de oorzaak van alle oorlog
Ik zie eigenlijk weinig verschil met de mobieltjes. In de ‘mobieltjes verbieden op scholen’ discussie was de algemene consensus dat mobieltjes niet verboden moeten worden op scholen, omdat scholieren wel andere manieren vinden om naaktfoto’s te maken en te verspreiden. Het mobieltje is een middel en geen oorzaak op zich.
Het geloof is een middel. Een middel om gelukkig te worden, om op een voor jou fijne manier in het leven te staan. Maar dat middel kan, zoals Geit al zei, ook misbruikt worden. Geloof wordt wel als oorzaak aangewezen, maar het blijft een middel. Onder het mom van geloof kun je zeggen ‘zij wonen op onze heilige plaats, we gaan onze heilige plaats terugveroveren’. Geloof is een manier om onderscheid te maken ‘ik geloof in Henk, hij gelooft in Hans’. En door dat onderscheid wil de ene groep zich tegen de andere afzetten, henkgelovers klitten samen en hansgelovers klitten samen. Hoppa, basis voor conflict.

Maar wat daar onder zit is dat mensen altijd een excuus, een onderscheid, een aanleiding zoeken voor een conflict. En dan zeggen ze ‘ja dat komt omdat hij een hansgelover is’, ‘ja dat komt omdat hij een chinees is’. En in sommige gevallen is dat helaas waar: soms haten mensen andere mensen omdat ze iets zijn. Discriminatie, hoi! En soms is dat niet zo. En dan ligt er onder die ‘ja maar’ een ‘ik wil’, een ‘ik wil zijn land/geld/status/vrouw/whatever’.

Want je kunt excuses en aanleidingen te over noemen. Maar daarmee denigreer je jezelf alleen maar. Als je zegt dat geloof oorlog veroorzaakt, dan zeg je dat het geloof de oorzaak is van oorlog. Maar geloof is een aanleiding, een excuus. Een mens voert oorlog. Een mens besluit een ander te vermoorden. Een mens is verantwoordelijk voor zijn daden. Mensen zijn de oorzaak van oorlog. Mensen zijn verantwoordelijk voor oorlog.

Beste Scholars,

Na enkele weken inactiviteit is Scholar weer terug! De site is niet offline geweest, maar door inactiviteit wel helemaal stil gevallen. Ik ga deze zomer, ondanks de aankomende hitte, leven in de site brengen met nieuwe berichten en reacties. Zodra ik weer tijd heb om regelmatig berichten te plaatsen zal ik jullie allemaal via een mail of weblogreactie op de hoogte brengen.

De komende tien dagen ben ik niet thuis, de kans dat ik tussendoor berichten plaats is redelijk klein, maar wel aanwezig. Voor nu alvast de volgende posting.

In dit bericht wilde ik melden dat jullie voortaan ook onderwerpen kunnen aandragen. Vaak is het verzinnen van een onderwerp het deel dat de meeste tijd kost. Als het onderwerp eenmaal vast ligt, dan is het schrijven van een bericht of mening of een stukje research erg gemakkelijk. Dit gebeurd onder voorbehoud, ik ga zeker niet over alles een bericht schrijven.

Dat was het nieuws voorlopig. Tot lezens in de posts!

Wanneer begint de ontwikkeling van je zelfbeeld? Kan iemand dat benoemen? Het eerste moment dat je dacht ‘hoe zou ik in die situatie reageren’, of een gelijksoortige vraag?

Volgens mij kun je niet vroeg genoeg beginnen met nadenken over zulke vragen. Door na te denken over hoe je je verhoudt tot anderen en hoe je zelf in bepaalde situaties zou reageren kun je erg veel leren. Het helpt je met het vormen van een beeld van wat bij je past, wat je leuk vindt, wat belangrijk voor je is. Dat is een belangrijke basis voor bijvoorbeeld je studiekeuze. Hoe kun je een studie kiezen als je nog geen beeld hebt van wat je leuk vindt?

Dit onderwerp houdt me al een tijd bezig en ik heb er daarom redelijk wat gesprekken over gevoerd, waarin redelijk wat mensen het met het volgende eens waren. Ik ben van mening dat het belangrijk zou zijn om op de middelbare school een vak te krijgen waarin je leert te kijken naar wat belangrijk voor je is. Een dergelijk vak, laat ik het even loopbaanmanagement noemen (een duur woord, maar dat is wat je doet/leert), krijg ik ook op mijn opleiding, als ik de keuze al gemaakt heb. Zo leer je kritisch kijken naar je eigen loopbaan(keuze). Dat is natuurlijk altijd goed, maar is het niet veel beter om je bezig te houden met een dergelijk vak, alvorens je een van je belangrijkste loopbaankeuzes, je studiekeuze, maakt?

Ieder jaar is er een heel groot aantal uitvallers. De overheid probeert dat aantal terug te dringen door het mogelijk te maken in het begin van het jaar over te stappen en door je je studieschuld kwijt te schelden als je tijdig stopt, om maar wat maatregelen te noemen. Maar begeleiding bij de keuze zelf is een keuze van de scholen/ouders. Bovendien komt die keuze vaak in een periode dat veel mensen nog helemaal niet weten wat ze willen met hun leven, net na de puberteit (of er net in).

Een goede oplossing hiervoor zou zijn om loopbaanmanagement op te nemen in een vak, of er een apart vak voor te geven. Samen met een stukje ethiek/filosofie, om scholieren na te laten denken wat belangrijk voor hen is. Integreer het bijvoorbeeld in ‘levensbeschouwing’. Zo wordt er een basis gelegd waarmee een scholier veel meer inzicht krijgt in de keuze die hij gaat maken.

Kierkegaard is een naam die iedereen vast wel eens gehoord heeft, maar niet meteen weet te plaatsen. Hij wordt gezien als de eerste existentialistische filosoof. Maar voor de details bestaat er een wiki. Vandaag bespreek ik zijn drie ‘stadia’, die ik meer als levenshoudingen zie. Eerst een korte samenvatting.

Esthetisch stadium
In het esthetisch stadium leef je van dag tot dag en ben je op zoek naar genotsbevrediging. Alle mooie dingen zijn ‘goed’ en wat niet mooi of bevredigend is is ‘stom’. Je keuzes worden dus bepaald door je gevoelens. Een voorbeeld: een kind wil niet zijn spinazie opeten, maar wel een ijsje. Volgens Kierkegaard groei je door vanuit het esthetisch stadium omdat je je ‘leeg’ kunt gaan voelen, alles lijkt zinloos, leeg.

Ethisch stadium
Het volgende stadium is het ethische stadium. Dit stadium is serieus, ernstig en wordt gekenmerkt door consequente keuzes die gebaseerd zijn op een vaste maatstaf. Voorbeeld: een student die niet naar een feestje gaat omdat hij het belangrijk vindt om te leren voor een examen. Maar ook het ethisch stadium is niet bevredigend, want voortdurend plichtsbesef werkt vermoeiend. Op dit moment kun je terugvallen naar het esthetische stadium, of verder doorgroeien.

Regligieuze stadium
Pas in het religieuze stadium krijgt de mens verzoening (met zijn situatie). Geloof wordt hier verkozen boven het esthetische genot en het ethische verstand. Hier onderneem je een actie omdat je gelooft dat het belangrijk is om te doen en niet omdat je de actie eerst hebt afgezet tegen een vaste maatstaf, of omdat je er zelf plezier bij kunt winnen.
———————————————————————
Ik vind deze visie zeer interessant, omdat je zo inzichtelijk maakt wat in een bepaalde levensperiode belangrijk voor je is. Als kind ben je bezig met het bevredigen van je behoeften, maar bij het volwassen wilen mensen meer dan alleen behoeften bevredigen en willen ze ook iets doen waar ze betekenis aan toekennen. Een interessante opmerking daarbij is dat hier de aanname in verborgen zit dat je ook niet leuke dingen moet doen om die betekenis toe te kennen. Maar zijn de meest succesvolle mensen niet juist de mensen die leuk vinden wat ze doen? En tot slot de religieuze fase, op basis van ervaring heeft de mens gezien dat ook de betekenis die hij toekent aan zijn (afzien), relatief is. En zo wil hij geloven in de waarde (van het zijn?).

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik de stadia als stadia wil zien, of als levenshoudingen. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik een beetje tussen het esthetische en ethische in zit en nog niet eens gedroomd heb van het religieuze. Ik betwijfel zelfs of ik daar zal komen, hoewel ik me kan vinden in het idee dat alleen handelen op basis van plichtsbesef vermoeiend kan zijn. Ik zou dan ook veel liever een niet religieus geloof plaatsen in het ‘religieuze’ stadium. Een geloof in dat je acties zinvol kunnen zijn, los van je maatstaf, maar ook los van een religie. In zo’n visie kan ik me veel beter vinden. Ik geloof zeker dat het gevoel dat je acties goed zijn (zonder de maatstaf er bij te betrekken), op basis van een geloof die vermoeidheid die voortkomt uit het plichtsbesef kan verminderen.

Wat denk jij?

Geef je helemaal! Mooie zin is dat. Ik hoor hem nergens, maar hij zit wel overal verstopt. Mijn baas vindt dat ik me helemaal moet geven. Hij vindt dat niet xc3xa9cht, maar hij denkt het wel. Leraren op school vinden, weten, dat het belangrijk is je helemaal te geven. Geef je helemaal en dan komt het goed. Geef je helemaal en dan haal je ook voldoening uit wat je doet. Geef je helemaal, dan kom je er wel.

Maar ik zie hier een discrepantie. De mensen die zich helemaal moeten geven. En ja, zelfs de mensen die vinden dat je je helemaal moet geven. Die wxc3xa9ten dat je je helemaal moet geven. Die geven zich niet helemaal. Dat doen we (in Nederland) niet, je helemaal geven. Altijd als iemand zich ‘geeft’, dan kijken we daarnaar met een zeker scepticisme. ‘Waarom geeft ie zich helemaal?’ Of zelfs: ‘haha, hij geeft zich helemaal’. Een prachtig voorbeeld hiervan is een vriend van me, hij komt wat sloom over en geniet (misschien daardoor?) van alles dat hij ziet en meemaakt. Hij kan met veel plezier vertellen hoe hij naar de winkel ging, bij wijze van spreken. En als hij dat doet, bijvoorbeeld in een mail, dan is het altijd leuk om te lezen.

Toch gaan wij, zijn vrienden, altijd met hem om alsof het suf is, of raar, apart. En zo ook op school. Op mijn middelbare school zei je op de dag van het proefwerk dat je niet geleerd had, dat hoorde zo. En als je dan een week later je proefwerk terugkreeg dan was je trots als je een 8 had. Als je een 6 had, dan zei je dat je nog zoveel had geleerd, maar dat de vragen gewoon te moeilijk waren, enzovoorts. Maar xc3xa9cht zeggen hoeveel je had geleerd had deed je niet. Maar je gaf wel af op mensen die zeiden dat ze lang hadden geleerd ‘zo moeilijk is het toch niet?’.

Ik vraag mij nu al een tijd af waarom dit gebeurd. En ik heb nog geen goed antwoord kunnen vinden. Waarom kijken wij zo sceptisch naar iemand die zijn best doet? Die hard werkt? Is dat jaloezie? Zijn we zo kinderachtig? Nee, dat is het niet, in ieder geval niet altijd. Is het dan de cultuur? Kun je zoiets op cultuur gooien? Misschien speelt dat ook een rol. Maar cultuur is te veranderen. Moet misschien wel veranderen.

Nu probeer ik mijzelf aan te leren om te kijken naar hoe erg iemand zijn best doet. En als ik merk dat iemand echt zijn best doet, dan heb ik daar respect voor.

Wat vinden jullie? Hoe gaan jullie om met iemand die een harde werker is? Of die geniet van die kleine dingen en zich helemaal geeft? Geef jij jezelf helemaal? En waarom zuden we zo op iemand reageren?

Ja, eindelijk, dan toch, een konijnpost. Voor de mensen die dit onduidelijk vinden, op mijn opleiding, als je voor het eerst een presentatie houdt, dan mag dit over ‘je konijn’ gaan. Dat slaat dus op je huis tuin en keukenzaken om je eerste presentatie te houden. Dus noem ik posts over mezelf ‘konijnposts’, dat klinkt leuker. Dat wilde ik op dit weblog voorkomen, want er valt weinig over mijn leven te discussieren. Of eigenlijk heel veel, maar dat ga ik hier niet bespreken.

Reden voor deze konijnpost is dat ik aan het afstuderen ben. En dat ik dus weinig tijd over heb. Vandaar dat het nogal stil is hier de laatste tijd. En de komende tijd, in ieder geval tot 25 mei en een dag uitrusten daarna zal dat wel zo blijven. Zo nu en dan een post is alles dat ik kan doen, maar eigenlijk zou ik zelfs dat niet moeten doen. Dus vandaar, even weinig online scholar en veel hard werken en leren.

Ik hoop dat we na mijn afstuderen weer lekker actief verder kunnen praten hier.